تاسیس مهدکودک در بند زندان زنان

بند زنان در زندان ها بعضى اوقات میزبان کودکانى است که به همراه مادران زندانی خود در این زندان روزگار مى گذرانند، این کودکان بی گناه که همگی کمتر از شش سال سن دارند به دلیل اینکه کسی را در خارج از زندان براى نگهداری از آنها ندارند، بنابراین و به ناچار هر چند جداگانه، همه آنها در داخل بند و همراه مادرشان هستند. صبح ها روی تخت مادر، از خواب بیدار می شوند و منتظر مى مانند تا صبحانه بند توزیع شود و بر همین منوال تا شب بر اساس برنامه زندان روزهایی خسته کننده و اغلب توأم با دعوا، مرافعه و کتک کارى سپرى مى کنند. سایر زندانیان از حضور این کوچولوهای پر سر و صدا دل خوشی ندارند و مرتباً از حضور آنها در بند، به مادران بچه ها گلایه می کنند و بچه ها را مورد امر و نهی قرار مى دهند. بدیهی است که در جای کوچک و محدودی مثل زندان، نگهداری از کودکی که دائماً در آغوش مادر باید باشد، طاقت فرساست. بچه ها نیز اغلب پرخاشگر بوده و دائما با هم دعوا مى کنند، به دلیل وضعیت نامساعد فرهنگی و تربیتی مادران، مداخله غلط و نادرست آنها، دعواها بالا می گیرد و این چرخه ادامه دارد.

جرم مادرها بسیار متنوع است، بعضی ها به علت بی سوادی و کم اطلاعی از قوانین و یا سوء استفاده های مختلف مالی و برخی دیگر در رابطه با مواد مخدر یا فساد اخلاقی یا خروج غیر قانونی از مرز و... در زندان هستند. در هر حال چنین فضایی، محیطی مناسب برای رشد و آموزش این کودکان نیست. این کودکان کمتر از شش سال سن دارند و بعد از شش سالگی، زندان باید آنها را به مراکز نگهداری بهزیستی بسپارد تا به مدرسه بروند. یکی از روزهای پاییز سال 1387 بود که مدیرکل محترم زندان ها و همکارانشان برای آشنا شدن با فعالیت های بنیاد کودک ارومیه در دفتربنیاد حضور یافتند و به درخواست آقای باقری (مدیر کل محترم زندان هاى ارومیه) و تاکید ایشان برای کمک به بچه ها و همکاری با بنیاد کودک، از بند زنان دیداری انجام شد. بنیاد کودک ارومیه با هماهنگی انجمن حمایت از زندانیان ارومیه بعد از جلسات مشورتی با روانشناسان تصمیم گرفت براى سازماندهى مهد کودک، از مربی با تجربه و مهربان، سرکار خانم نوروز را به همکاری داوطلبانه آن دعوت نماید. در همان روزهای نخست تصمیم گرفته شد بچه ها برای یک اردوی تفریحی یک روزه به خارج از زندان بروند. همین طور که اتوبوس در حیاط زندان بچه ها را یکی یکی سوار می کرد برای بچه ها توضیح داده مى شد که به یک اردوی تفریحی یکروزه در خارج از زندان براى بازی، تفریح روی چمن ها، مسابقه و جایزه خواهند رفت. بچه ها و از جمله علی 5 ساله این حرف ها را با تعجب گوش می کردند و حرف های محبت آمیز مربیان برایشان نامفهوم بود. همینطور که اتوبوس دنده عقب از حیاط زندان خارج و وارد خیابان میشد، علی دست های کوچکش را در دو طرف صورتش گذاشته و به شیشه اتوبوس چسبانده بود. با تعجب و با دهان باز رفت وآمد ها، ماشین ها و از دحام شهر را نگاه می کرد. على هرگز شهر را ندیده بود و نیم ساعتی طول کشید تا از بهت درآمد. بچه ها تمام روز را روی چمن ها غلت زدند، بازی کردند، دویدند، از بید مجنون ها آویزان شدند وتاب خوردند. نکته قابل توجه این است که سایر مادران زندانی که بچه های کوچکشان را در بیرون از زندان و نزد اقوام گذاشته اند، پرندگان مهاجر معتقدند که مهد کودک شرایط مناسبترى نسبت به مکانى که در حال حاضر بچه های آنها نگهداری می شوند.